Nowości

W skład publikacji wchodzą głos skrzypcowy oraz partia organów.

Wydawcy:
Towarzystwo im. Feliksa Nowowiejskiego
Akademia Muzyczna im. I.J. Paderewskiego

Redakcja naukowa:
Waldemar Gawiejnowicz

Z komentarza redakcyjnego:

Obecne wydanie opiera się na następujących założeniach:
1. Podstawę edycji stanowi rękopis1 (autograf kompozytora) znajdujący się w Dziale Zbiorów Specjalnych Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu, w tzw. „Depozycie Nowowiejskiego” (sygnatura DN 159).
2. Porównanie rękopisu z mikrofilmem Biblioteki Narodowej w Warszawie (nr 6761, wykonany 3 VI 1953) pozwoliło ustalić, że od czasu zmikrofilmowania autograf nie uległ zmianom polegającym na ingerencji w jego treść z wyjątkiem dopisku tytułu w języku polskim) i przedstawia wiarygodny przekaz utworu według stanu z 1953 roku.
3. Jako źródło pomocnicze wykorzystano fragmentarycznie (oznakowaną również sygnaturą DN 159) niekompletną fotokopię odpisu autografu
(nieznanego kopisty) z wcześniejszą wersją utworu. Ze względu na zmiany wprowadzone na fotokopii po jej wykonaniu, przekaz ten potraktowano z należytą ostrożnością.
4. Zdecydowano o nadaniu polskojęzycznego tytułu utworu.
5. Zachowano przypomnienia znaków akcydentalnych (z wyjątkiem nut legowanych) oraz aplikaturę.
6. Ujednolicono pisownię manuałów w partii organów.
7. Uzupełnienia i korekty redakcyjne omówiono w komentarzu rewizyjnym i zaznaczono w tekście – ujmując w nawiasy kwadratowe tam, gdzie było to możliwe. Łuki dodane w edycji odwzorowano linią przerywaną. Kreski taktowe z oryginału (w partii organów przecinające trzy systemy) dostosowano do współczesnej notacji.

Puccini Intimo
pieśni na głos i fortepian 

Agnieszka Adamczak – sopran 
Jakub Czerski – fortepian 

Pieśni Giacoma Pucciniego należą do najmniej znanego obszaru twórczości kompozytora, pozostając w cieniu jego operowych arcydzieł. A jednak to właśnie w liryce wokalnej Puccini odsłania inne, bardziej intymne oblicze – przestrzeń poszukiwań, eksperymentów i przemian stylistycznych, które towarzyszyły mu przez całe życie twórcze.

Program niniejszej płyty ukazuje pieśń jako szczególne laboratorium stylu Pucciniego. Od wczesnych kompozycji, naznaczonych prostotą formy i młodzieńczą ekspresją, przez utwory z okresu studiów mediolańskich, aż po dzieła dojrzałe – coraz silniej związane z dramatyzmem słowa i operowym myśleniem o głosie. W pieśniach tych odnaleźć można zarówno wpływy tradycji włoskiego belcanta, jak i ślady nowoczesnych poszukiwań harmonicznych, które zapowiadają język późniejszych oper.

Choć część utworów powstała jako muzyka okazjonalna lub sakralna, wiele z nich zachwyca bogactwem melodii, wrażliwością na tekst i charakterystyczną dla Pucciniego intensywnością wyrazową. Ich ponowne odkrycie pozwala spojrzeć na kompozytora nie tylko jako mistrza teatru muzycznego, lecz także twórcę subtelnej i poruszającej liryki wokalnej.

Płyta ta jest zaproszeniem do spotkania z Puccinim mniej oczywistym – kameralnym, osobistym i wciąż zaskakująco aktualnym.

Giacomo Puccini – pieśni

1. A te (1875) – sł. autor nieznany
2. Salve Regina (1882) – sł. Antonio Ghislanzoni
3. La Primavera (ok. 1877) – sł. Giacomo Puccini 
4. Ad una morta! (ok. 1882) – sł. Antonio Ghislanzoni
5. Mentìa l’avviso (1883) – sł. Felice Romani
6. Storiella d’amore (1883) – sł. Antonio Ghislanzoni 
7. Sole e amore (1888) – sł. Giacomo Puccini
8. Ave Maria Leopolda (1896) – sł. Giacomo Puccini
9. Avanti Urania! (1896) – sł. Renato Fucini
10. Inno a Diana (1896) – sł. Carlo Abeniacar
11. E l’uccellino (1899) – sł. Renato Fucini
12. Terra e mare (1902) – sł. Enrico Panzacchi
13. Canto d’anime (1904) – sł. Luigi Illica
14. Casa mia, casa mia (1908) – sł. Giacomo Puccini
15. Sogno d’or (1913) – sł. Carlo Marsili
16. Morire? (1917) – sł. Giuseppe Adami
17. Inno a Roma (1919) – sł. Fausto Salvatori